Jeśli chcesz wiedzieć, jak zrobić pas nadrynnowy, zacznij od rozpoznania całego detalu okapu, a nie od zakupu przypadkowej obróbki z blachy. Profil musi kierować wodę z pokrycia do wnętrza rynny, nie kolidować z hakami i pozostawiać drożny wlot wentylacyjny pod pokryciem.
Nie istnieje jeden przekrój, zakład ani rozstaw mocowań pasujący do każdego dachu. Inaczej wykonuje się okap pod blachodachówkę modułową, inaczej pod panel na rąbek, a jeszcze inaczej przy dachówce lub pełnym deskowaniu. Samodzielny montaż jest możliwy przy prostym i dobrze udokumentowanym detalu, ale gięcie długich profili oraz prace przy nietypowym okapie warto zlecić dekarzowi lub zakładowi dysponującemu giętarką.
Jak zrobić pas nadrynnowy, aby woda trafiała do rynny?
Pas nadrynnowy, nazywany także fartuchem okapowym, znajduje się przy dolnej krawędzi pokrycia. Przejmuje wodę spływającą po dachówkach, blasze lub panelach i kieruje ją do rynny. Jednocześnie osłania krawędź okapu przed wodą nawiewaną przez wiatr.
Obróbkę trzeba dopasować tak, aby jej górna część miała stabilne podparcie przy okapie, a dolna krawędź kończyła się wewnątrz rynny. Najpierw profil układa się bez mocowania, sprawdza położenie pokrycia, haków i rynny, a dopiero później przykręca w punktach wskazanych w instrukcji danego systemu dachowego.
Spotykane zalecenie wsunięcia dolnej krawędzi na około 1/3 szerokości rynny może służyć wyłącznie jako orientacyjna kontrola geometrii. Nie jest to wymiar uniwersalny. O rzeczywistym położeniu pasa decydują kąt połaci, wysunięcie pokrycia, przekrój rynny, wysokość jej tylnej krawędzi, rodzaj haków i kształt obróbki. Najważniejszy jest efekt: woda spływająca z dachu ma wpadać do rynny na całej długości okapu.
Zbyt krótki fartuch może kończyć się za rynną i moczyć deskę czołową. Zbyt nisko lub zbyt głęboko ustawiony profil może kolidować z hakami, utrudniać czyszczenie rynny albo nie współpracować prawidłowo z dolną krawędzią pokrycia. Błędnego przekroju nie należy poprawiać przez siłowe dociąganie blachy wkrętami.
Najważniejsza zasada: woda z pokrycia i woda spływająca po membranie muszą mieć zaprojektowane drogi odpływu. Nie mogą kończyć się na drewnie, za deską czołową ani w zamkniętej niecce przy pierwszej łacie.
Pas nadrynnowy, skroplinowy i podrynnowy – czym się różnią?
Nazwy obróbek okapowych bywają stosowane niekonsekwentnie. Z tego powodu nie należy kupować elementu wyłącznie na podstawie nazwy widocznej w sklepie. Trzeba sprawdzić jego przekrój, położenie w detalu okapu oraz funkcję opisaną w instrukcji pokrycia.
W wielu współczesnych systemach występują dwa osobne tory odprowadzania wody. Pas nadrynnowy obsługuje wodę spływającą po pokryciu, natomiast pas skroplinowy wyprowadza kondensat i wodę z membrany. Dokumentacja Ruukki Classic pokazuje osobno pas skroplinowy oraz kilka wariantów pasa nadrynnowego, co potwierdza, że elementów tych nie należy automatycznie utożsamiać.
| Element | Główne zadanie | Typowe położenie | Skutek błędnego zastosowania |
|---|---|---|---|
| Pas nadrynnowy, fartuch okapowy | Odbiera wodę z pokrycia i prowadzi ją do rynny | Pod dolną krawędzią pokrycia, nad rynną | Woda może ściekać za rynnę i moczyć deskę czołową |
| Pas skroplinowy | Wyprowadza wodę oraz kondensat z membrany | Pod membraną, przy dolnej krawędzi połaci | Wilgoć może pozostawać przy pierwszej łacie lub na drewnie |
| Pas podrynnowy | Osłania deskę czołową i dolną część okapu | Za rynną lub pod nią, zależnie od rozwiązania | Użyty zamiast fartucha nie zapewni prawidłowego odpływu z pokrycia |
| Profil startowy do paneli na rąbek | Kieruje wodę i umożliwia zaczepienie krawędzi panelu | Na pierwszej łacie lub desce zgodnie z systemem | Nieprawidłowe mocowanie może zaburzyć pracę panelu i stworzyć drogę dla wody |
Przed zakupem należy sprawdzić przekrój okapu w projekcie oraz instrukcję konkretnego modelu pokrycia. Obróbki stosowane przy blachodachówce modułowej i panele startowe pod blachę na rąbek mogą pełnić podobną funkcję odwadniającą, ale różnią się kształtem, rozwinięciem, podparciem i sposobem połączenia z arkuszem.
Trzeba również zachować drożny wlot wentylacyjny przy okapie. Kratka wentylacyjna, grzebień okapu lub inne zabezpieczenie przed ptakami i owadami nie może zostać ściśnięte przez obróbkę ani zasłonięte membraną. Zasady organizacji przepływu powietrza opisuje także poradnik o wentylacji poddasza.
Jak dobrać profil, blachę i narzędzia do okapu?
Najbezpieczniejszym rozwiązaniem jest zastosowanie obróbki systemowej przewidzianej do konkretnej serii pokrycia. Gotowe pasy mogą mieć na przykład 2000 mm długości, ale długość handlowa nie rozstrzyga o prawidłowym przekroju. Także szerokość rozwinięcia blachy nie może być dobierana w oderwaniu od konstrukcji okapu. Jeden z profili Ruukki jest wykonywany z blachy o rozwinięciu 250 mm, lecz w dokumentacji tej samej marki występują również obróbki o innych wymiarach i kształtach.
Jeżeli profil ma zostać wykonany na zamówienie, trzeba zwymiarować rzeczywisty okap. Do zakładu blacharskiego należy przekazać co najmniej:
- szerokość podparcia na pierwszej łacie lub desce,
- odległość od miejsca mocowania do tylnej krawędzi rynny,
- kąt wynikający z nachylenia połaci i położenia deski czołowej,
- rodzaj, położenie i wysokość haków rynnowych,
- wymagane zagięcie usztywniające lub kapinos,
- sposób oparcia albo zaczepienia dolnej krawędzi pokrycia,
- miejsce pozostawienia wlotu wentylacyjnego,
- rozwiązanie odprowadzenia wody z membrany.
Przekrój najlepiej zweryfikować na krótkim wzorniku. Próbną część przykłada się do łaty lub deski, ustawia rynnę w docelowym położeniu i sprawdza, czy pokrycie będzie mogło zostać ułożone zgodnie z instrukcją. Dopiero po potwierdzeniu geometrii warto giąć wszystkie odcinki.
Długi i prosty profil powinien być wykonywany na giętarce. Ręczne doginanie dwumetrowych odcinków na krawędzi deski często kończy się falowaniem, nierównym kątem i widocznym załamaniem linii okapu. Samodzielnie można wykonać niewielkie korekty zakończeń, jeżeli pozwala na to instrukcja oraz dostępne są właściwe narzędzia.
Co przygotować do montażu?
Potrzebne będą miarka, ołówek lub marker przeznaczony do blach, sznur traserski, długa łata kontrolna, poziomnica, wkrętarka z regulacją momentu, narzędzia do cięcia na zimno oraz łączniki wskazane przez producenta. Przydatna jest również miękka szczotka do usunięcia opiłków po cięciu i wierceniu.
Blachę powlekaną należy ciąć na zimno nożycami ręcznymi, elektrycznymi nożycami skokowymi albo niblerem. Nie należy używać szlifierki kątowej. Wysoka temperatura niszczy powłokę organiczną i metaliczną, a gorące opiłki mogą wtopić się w powierzchnię i zapoczątkować ogniska korozji. Wszystkie opiłki trzeba usunąć od razu po zakończeniu obróbki.
Kolor oraz rodzaj powłoki warto dopasować do pokrycia i systemu rynnowego, ale zgodność wizualna nie zastępuje zgodności technicznej. Instrukcja musi dotyczyć konkretnej serii pokrycia, ponieważ nawet produkty jednego producenta mogą wymagać innych profili startowych, położeń pierwszej łaty i metod mocowania.
Jak zamontować pas nadrynnowy krok po kroku?
Kolejność robót zależy od rodzaju haków, konstrukcji pierwszej łaty, sposobu zakończenia membrany oraz typu pokrycia. Haki nakrokwiowe zwykle są montowane na innym etapie niż haki doczołowe, a profil pod panel na rąbek może jednocześnie stanowić zaczep dolnej krawędzi arkusza. Poniższa procedura jest schematem kontroli prac, a nie zamiennikiem instrukcji systemowej.
- Sprawdź projekt i instrukcję pokrycia. Ustal, który element odbiera wodę z membrany, do czego ma być mocowana obróbka oraz czy pokrycie opiera się na profilu, zachodzi na niego, czy jest do niego zaczepiane.
- Zapewnij bezpieczny dostęp do okapu. Przygotuj stabilne rusztowanie z balustradą lub inne rozwiązanie odpowiednie do pracy na wysokości. Luźno ustawiona drabina nie zapewnia bezpiecznego stanowiska do montażu wymagającego obu rąk.
- Skontroluj geometrię okapu. Przyłóż długą łatę albo rozciągnij sznur wzdłuż krawędzi. Sprawdź pierwszą łatę, deskę okapową, deskę czołową i końcówki krokwi. Krzywe, skręcone lub zawilgocone elementy trzeba naprawić przed zasłonięciem ich blachą.
- Wykonaj odpływ z membrany. Jeżeli projekt przewiduje osobny pas skroplinowy, zamontuj go przed zamknięciem okapu i zakończ na nim membranę zgodnie z instrukcją systemu. Nie pozostawiaj membrany w niecce zbierającej wodę.
- Zamontuj haki i ustaw rynnę, jeśli wymaga tego detal. Zachowaj położenie oraz spadek przewidziany dla wybranego systemu rynnowego. Sprawdź, czy haki nie wypychają obróbki i czy dolna krawędź pasa będzie znajdowała się nad wnętrzem rynny.
- Przyłóż pierwszy odcinek na sucho. Skontroluj szerokość podparcia, linię kapinosa, położenie dolnej krawędzi, współpracę z pokryciem oraz brak kolizji z uchwytami. Jeżeli profil nie pasuje, popraw jego przekrój zamiast odkształcać go wkrętami.
- Wyznacz linię montażu. Pierwszy odcinek ustala przebieg całego okapu. Nawet niewielkie odchylenie może być widoczne na dolnej krawędzi pokrycia i kolejnych zakładach.
- Zamocuj profil w przewidzianych punktach. Użyj łączników odpowiednich do podłoża oraz obróbki. Dokręcaj je tylko do stabilnego przylegania blachy, bez tworzenia wgłębień.
- Dołącz kolejne odcinki. Zachowaj zakład podany w dokumentacji. Ułóż połączenia tak, aby spływająca woda nie trafiała pod krawędź i nie zatrzymywała się w kieszeni między profilami.
- Wykonaj wlot wentylacyjny. Zamontuj kratkę, grzebień lub inne zabezpieczenie przewidziane w projekcie. Sprawdź, czy obróbka i membrana nie ograniczają wymaganej drogi przepływu powietrza.
- Usuń opiłki i skontroluj cały okap. Sprawdź linię profilu, zakłady, mocowania i odpływ. Dopiero po pozytywnym wyniku kontroli układaj dolny rząd dachówek, arkuszy lub paneli.
Przykładowo instrukcja dla Ruukki Modular przewiduje zamontowanie pasa przed arkuszami, wyrównanie go do linii okapu, mocowanie do pierwszej łaty i wykonanie zakładu około 100 mm. Jest to parametr konkretnego systemu, a nie ogólna zasada dla wszystkich dachów. Szczegóły pokazuje instrukcja montażu Ruukki Modular.
Jaki zakład wykonać i jak mocować obróbkę?
Zakład trzeba przyjąć z instrukcji pokrycia albo systemowej obróbki. Wartość około 100 mm dotyczy wskazanego rozwiązania Ruukki Modular, ale nie jest uniwersalnym standardem. Nie należy stosować przypadkowych wartości 30-50 mm tylko dlatego, że pojawiają się w ogólnych poradnikach. Dla innego przekroju, pokrycia lub sposobu mocowania producent może przewidywać odmienne rozwiązanie.
Przed zamocowaniem dwóch fragmentów trzeba sprawdzić ich zachowanie w kierunku spływu. Połączenie nie może tworzyć progu kierującego wodę pod obróbkę ani zamkniętej kieszeni, w której będą pozostawały woda, pył i metalowe opiłki. Szczególnej uwagi wymagają narożniki, zakończenia przy ścianach oraz miejsca, w których do okapu dochodzi kosz dachowy. W takich punktach prosty zakład może nie wystarczyć.
Typ i lokalizacja łączników wynikają z konstrukcji profilu. Zwykły fartuch może być mocowany do pierwszej łaty, natomiast profil do paneli na rąbek bywa jednocześnie elementem startowym, do którego zaczepia się arkusz. Przypadkowe przewiercenie widocznej półki od góry może stworzyć drogę dla wody albo ograniczyć ruch blachy wynikający ze zmian temperatury.
Wkręt nie powinien powodować wgłębienia ani falowania profilu. Zbyt mocne dokręcenie odkształca cienką blachę, pogarsza przyleganie na zakładzie i może tworzyć miejsca gromadzenia wody. Zbyt luźne mocowanie pozwala obróbce drgać na wietrze. Rodzaj łącznika, jego długość, rozmieszczenie i sposób dokręcenia należy przejąć z dokumentacji konkretnego rozwiązania.
Checklista przed ułożeniem dolnego rzędu pokrycia
Po zamocowaniu pasa warto zatrzymać prace i wykonać pełną kontrolę. Na tym etapie dostęp do obróbki jest jeszcze łatwy, a poprawka zwykle nie wymaga demontażu arkuszy lub dachówek.
- Linia okapu jest prosta, a profil nie faluje między mocowaniami.
- Górna półka obróbki ma stabilne podparcie.
- Dolna krawędź kończy się wewnątrz rynny na całej długości.
- Profil nie opiera się przypadkowo na hakach i nie jest przez nie wypychany.
- Zakłady mają wartość wymaganą przez producenta i nie tworzą kieszeni.
- Łączniki znajdują się w miejscach przewidzianych dla danego profilu.
- Wkręty nie wgniatają ani nie deformują blachy.
- Dolna krawędź pokrycia będzie mogła zostać ułożona lub zaczepiona zgodnie z instrukcją.
- Membrana ma zaprojektowaną drogę odpływu i nie tworzy niecki.
- Wlot wentylacyjny pozostaje drożny po założeniu kratki lub grzebienia.
- Deska czołowa, łata okapowa i końcówki krokwi są suche oraz zdrowe.
- Po cięciu i wierceniu nie pozostały metalowe opiłki.
Kontrolę należy wykonać także w pobliżu najwyżej i najniżej położonych haków. Rynna ma spadek, dlatego wzajemne położenie jej krawędzi i pasa może zmieniać się wzdłuż okapu. Prawidłowe ustawienie w jednym punkcie nie gwarantuje jeszcze poprawnego odpływu na całej długości.
Jak wykonać próbę wodną pasa nadrynnowego?
Najpierw przeprowadź kontrolę wzrokową od strony połaci i od dołu. Poszukaj szczelin, przez które woda mogłaby trafić na deskę czołową. Sprawdź również, czy zakład nie jest uniesiony oraz czy łby wkrętów nie utworzyły zagłębień w powierzchni blachy.
Następnie można wykonać spokojną próbę wodną. Niewielki strumień podaje się od strony połaci, najlepiej po fragmencie pokrycia lub próbce arkusza ułożonej w docelowym położeniu. Woda powinna spływać w taki sposób, jak podczas opadu. Nie wolno kierować silnego strumienia pod pokrycie, pod zakłady ani pod membranę, ponieważ taki test nie odtwarza normalnej pracy dachu.
Podczas próby należy sprawdzić, czy:
- woda wpada do rynny na całej długości badanego fragmentu,
- na zakładzie nie cofa się i nie sączy pod dolny element,
- deska czołowa oraz spód łaty pozostają suche,
- woda nie przechodzi za tylną krawędź rynny,
- przy mocowaniach nie powstają zastoiska,
- profil nie zmienia położenia pod niewielkim obciążeniem wodą,
- wlot wentylacyjny pozostaje drożny.
Jeżeli podczas testu pojawi się przeciek, należy ustalić jego przyczynę. Samo uszczelnienie powierzchni przypadkową masą nie naprawi zbyt krótkiego profilu, błędnego zakładu ani nieprawidłowego położenia rynny. Po zamontowaniu pokrycia taka korekta może wymagać demontażu całego dolnego rzędu.
Błędy, przez które woda omija rynnę lub zawilgaca okap
Najczęstszym błędem jest zakup pasa wyłącznie na podstawie koloru i szerokości rozwinięcia. Obróbka może wyglądać odpowiednio, ale po przymiarce okazuje się zbyt krótka, koliduje z hakami albo uniemożliwia prawidłowe zaczepienie panelu. Takiego problemu nie powinno się naprawiać przez doginanie zamocowanego odcinka kombinerkami.
Drugim poważnym błędem jest utożsamienie fartucha z odpływem membrany. Jeżeli membrana kończy się za deską czołową lub tworzy nieckę przy pierwszej łacie, kondensat może moczyć drewno mimo prawidłowego odprowadzania deszczówki z pokrycia. Skutki bywają widoczne dopiero po kilku sezonach w postaci zacieków, korozji łączników i degradacji drewna.
Problemy powodują również:
- montaż do krzywej łaty lub deski bez wcześniejszej naprawy podłoża,
- przyjęcie przypadkowego zakładu zamiast wartości systemowej,
- ustawienie całego profilu bez wcześniejszej przymiarki na sucho,
- cięcie blachy powlekanej szlifierką kątową,
- pozostawienie opiłków po wierceniu i docinaniu,
- zablokowanie wentylacji pianką, membraną lub zbyt wysoką obróbką,
- przebicie widocznej półki profilu w miejscu narażonym na wodę,
- nadmierne dokręcenie wkrętów i pofalowanie cienkiej blachy,
- łączenie wymiarów pochodzących z instrukcji różnych pokryć,
- brak kontroli odpływu przed ułożeniem dolnego rzędu pokrycia.
Nie należy przenosić wymiarów określonych dla jednego modelu dachu na inną serię. Wysokość deski, rozstaw pierwszych łat, głębokość zaczepu i kształt profilu mogą różnić się nawet w obrębie oferty tego samego producenta. Dotyczy to zwłaszcza paneli na rąbek, w których obróbka jest nie tylko fartuchem, lecz także elementem startowym pokrycia.
Kiedy montować samodzielnie, a kiedy wezwać dekarza?
Samodzielny montaż można rozważyć przy prostym okapie, kompletnej instrukcji systemowej, równym i zdrowym podłożu oraz dostępie ze stabilnego rusztowania z balustradą. Do prac możliwych do wykonania we własnym zakresie należą przymiarka gotowego profilu, zaznaczenie linii, cięcie na zimno i montaż zgodny z jednoznaczną dokumentacją producenta.
Praca wykonywana co najmniej 1 m nad poziomem podłoża jest traktowana jako praca na wysokości. Pierwszeństwo powinny mieć zabezpieczenia zbiorowe, takie jak stabilne rusztowanie z balustradą. Jeżeli nie można ich zastosować, potrzebne są właściwie dobrane zabezpieczenia indywidualne i odpowiednie punkty kotwiczenia. Przypadkowo oparta drabina nie jest stanowiskiem do długiego montażu wymagającego używania obu rąk.
| Sytuacja | Decyzja | Powód |
|---|---|---|
| Prosty dach, gotowy profil systemowy i kompletna instrukcja | Montaż samodzielny jest możliwy | Geometria oraz sposób mocowania są określone |
| Trzeba wykonać niewielkie zakończenie lub korektę krótkiego fragmentu | DIY tylko z właściwymi narzędziami | Nierówne zagięcie może zatrzymywać wodę |
| Brakuje informacji, gdzie kończy się membrana | Wezwij dekarza | Istnieje ryzyko zamknięcia wilgoci przy drewnie |
| Pokrycie na rąbek wymaga systemowego profilu startowego | Ściśle stosuj instrukcję lub zleć montaż | Profil wpływa na mocowanie i pracę panelu |
| Występuje rynna ukryta, kosz przy okapie lub pełne deskowanie z papą | Zleć wykonanie detalu | Połączenia wymagają indywidualnego rozwiązania |
| Rynna jest już zamontowana i koliduje z obróbką | Przerwij pracę i skonsultuj układ | Siłowe dogięcie profilu nie zapewni prawidłowego odpływu |
| Drewno jest krzywe, miękkie albo zawilgocone | Przerwij montaż | Obróbka ukryje uszkodzenie, ale go nie usunie |
| Potrzebne jest gięcie wielu długich odcinków bez giętarki | Zleć wykonanie profili | Trudno zachować równy przekrój i prostą linię okapu |
| Nie można zapewnić rusztowania lub właściwej asekuracji | Nie rozpoczynaj pracy | Ryzyko upadku jest ważniejsze niż oszczędność na montażu |
Dekarz powinien ocenić również sytuację, w której projekt nie pokazuje rozdzielenia odpływu z pokrycia i membrany. Konsultacja jest potrzebna także wtedy, gdy po przymiarce pas nie trafia do rynny na całej długości lub wymaga zmiany położenia pierwszej łaty. W takich przypadkach doraźne uszczelnianie nie zastąpi poprawnego wykonania geometrii okapu.
Najczęstsze pytania o pas nadrynnowy
Czy pas nadrynnowy montuje się przed rynną, czy po rynnie?
Kolejność zależy od rodzaju haków i systemu pokrycia. Haki nakrokwiowe często montuje się na wcześniejszym etapie, a haki doczołowe mogą być zakładane później. Przed ostatecznym zamocowaniem pasa trzeba znać docelowe położenie rynny i potwierdzić, że dolna krawędź obróbki kończy się w jej wnętrzu.
Ile pas nadrynnowy powinien wchodzić do rynny?
Powinien kończyć się wewnątrz rynny w położeniu zapewniającym swobodny odpływ wody z pokrycia. Wartość około 1/3 szerokości rynny jest jedynie wskazówką kontrolną. Ostateczne ustawienie zależy od kąta połaci, wysunięcia pokrycia, profilu rynny, położenia haków i instrukcji systemowej.
Jaki zakład zrobić między odcinkami?
Zakład trzeba przyjąć z instrukcji konkretnego systemu. Dla Ruukki Modular podawane jest około 100 mm, lecz tej wartości nie należy automatycznie przenosić na dachówkę, panel na rąbek ani produkty innych serii.
Czy membranę można zakończyć na pasie nadrynnowym?
Tylko wtedy, gdy taki detal przewiduje projekt albo instrukcja systemowa. W wielu dachach membrana odprowadza wodę na osobny pas skroplinowy, natomiast pas nadrynnowy obsługuje wodę spływającą po pokryciu.
Czy pas nadrynnowy można zrobić samodzielnie z arkusza blachy?
Można zamówić lub wykonać profil na podstawie dokładnych pomiarów okapu, ale długie odcinki powinny być gięte na giętarce. Nie ma jednego uniwersalnego przekroju. Trzeba uwzględnić podparcie, położenie rynny, kapinos, haki, sposób zakończenia pokrycia i wlot wentylacyjny.
Czy blachę można docinać szlifierką kątową?
Nie należy ciąć blachy powlekanej szlifierką kątową. Temperatura i gorące opiłki uszkadzają warstwy ochronne. Do cięcia na zimno stosuje się nożyce ręczne, nożyce skokowe lub nibler, a po pracy usuwa wszystkie opiłki.
Czy pas nadrynnowy jest potrzebny przy dachówce ceramicznej?
Przy dachówce również trzeba prawidłowo odprowadzić wodę z dolnej krawędzi pokrycia do rynny. Przekrój obróbki i jej współpraca z łatą okapową mogą być jednak inne niż przy blasze. Należy korzystać z rozwiązania przewidzianego dla konkretnego pokrycia, membrany i wentylacji okapu.
Jak rozpoznać źle zamontowany pas?
Nieprawidłowy montaż mogą zdradzać zacieki na desce czołowej, woda spływająca za rynnę, zastoiska przy mocowaniach, falowanie blachy, rozchodzące się zakłady lub zamknięty wlot wentylacyjny. Usterkę najlepiej usunąć przed ułożeniem całego pokrycia.
Prawidłowy montaż zaczyna się od instrukcji konkretnego pokrycia i próbnego ułożenia profilu, a nie od przyjęcia uniwersalnego wymiaru. Jeśli pas ma stabilne podparcie, kończy się wewnątrz rynny, nie blokuje wentylacji i przechodzi spokojną próbę wodną, można przystąpić do układania dolnego rzędu pokrycia. Przy niejasnym odpływie z membrany, krzywym podłożu, rynnie ukrytej lub systemowym profilu startowym do rąbka prace należy zatrzymać i skonsultować z dekarzem.
