To, jak zalegalizować samowolę budowlaną, zależy od rodzaju naruszenia, daty zakończenia robót, zgodności obiektu z przepisami oraz prawa do dysponowania całym zajętym gruntem. Inaczej prowadzi się sprawę domu wybudowanego bez pozwolenia, inaczej rozbudowy wykonanej bez zgłoszenia, a jeszcze inaczej istotnego odstąpienia od zatwierdzonego projektu. Nie każdą samowolę można zalegalizować przez wniesienie opłaty. Uruchomienie postępowania bez wcześniejszej oceny dokumentów może zakończyć się nakazem rozbiórki.
Przed zawiadomieniem nadzoru budowlanego warto więc sprawdzić cztery kwestie: co dokładnie wykonano niezgodnie z prawem, kiedy zakończono prace, czy obiekt może spełnić wymagania planistyczne i techniczne oraz czy właściciel ma odpowiedni tytuł prawny do całej nieruchomości zajętej przez inwestycję.
Jak zalegalizować samowolę budowlaną w skrócie?
W klasycznym przypadku dotyczącym obiektu wybudowanego bez wymaganego pozwolenia, bez wymaganego zgłoszenia albo mimo sprzeciwu wobec zgłoszenia postępowanie prowadzi nadzór budowlany. Najczęściej właściwy jest powiatowy inspektor nadzoru budowlanego, czyli PINB. W sprawach należących do kompetencji wojewody postępowanie może prowadzić wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego.
Postępowanie jest formalnie wszczynane z urzędu po stwierdzeniu samowoli. Właściciel może jednak zawiadomić właściwy organ i w ten sposób zainicjować jego działania. Po stwierdzeniu samowoli organ wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy, także wtedy, gdy obiekt został już ukończony. Od tego momentu zaczynają biec ustawowe terminy.
- Organ stwierdza samowolę i wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy.
- Inwestor, właściciel albo zarządca ma 30 dni na złożenie wniosku o legalizację.
- Organ wyznacza termin, nie krótszy niż 60 dni, na przedłożenie dokumentów legalizacyjnych.
- Nadzór sprawdza kompletność dokumentacji i zgodność inwestycji z wymaganiami.
- Po pozytywnej weryfikacji ustalana jest opłata legalizacyjna, jeżeli dany tryb ją przewiduje.
- Po zapłacie opłaty organ wydaje decyzję o legalizacji.
- W przypadkach wskazanych w ustawie trzeba następnie uzyskać pozwolenie na użytkowanie.
Opłata nie zastępuje warunków legalizacji. Nie można zalegalizować dowolnego obiektu tylko przez zapłacenie określonej kwoty. Najpierw trzeba wykazać wymagane prawo do gruntu i przedstawić prawidłową dokumentację. W zwykłym trybie znaczenie ma również zgodność planistyczna oraz możliwość spełnienia przepisów techniczno-budowlanych.
Najpierw ustal rodzaj naruszenia i wiek obiektu
Określenie „samowola budowlana” jest używane potocznie wobec różnych naruszeń. Tymczasem wybór procedury zależy od tego, czy powstał cały obiekt bez pozwolenia lub zgłoszenia, czy wykonano inne roboty bez wymaganych formalności, czy też inwestor miał pozwolenie, lecz istotnie odstąpił od zatwierdzonego projektu.
| Sytuacja | Co trzeba ustalić | Możliwy tryb |
|---|---|---|
| Budynek lub jego część bez wymaganego pozwolenia | Datę zakończenia budowy, tytuł do gruntu, zgodność planistyczną i stan techniczny | Zwykła legalizacja albo postępowanie uproszczone po co najmniej 20 latach |
| Obiekt bez wymaganego zgłoszenia lub mimo sprzeciwu | Rodzaj obiektu, wymagane formalności i datę ukończenia | Zwykła legalizacja albo postępowanie uproszczone po co najmniej 20 latach |
| Istotne odstąpienie od pozwolenia lub zatwierdzonego projektu | Zakres zmian i możliwość przygotowania dokumentacji zamiennej | Postępowanie naprawcze; po 10 latach w określonych przypadkach stosuje się odpowiednio rozwiązania uproszczone |
| Inne roboty wykonane niezgodnie z prawem | Rodzaj robót, datę ich wykonania i sposób doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem | Postępowanie naprawcze, a nie zawsze legalizacja na zasadach właściwych dla budowy bez pozwolenia |
| Obiekt ukończony przed 1 stycznia 1995 r. | Dokładną datę zakończenia i dostępne archiwalne dokumenty | Odrębna analiza przepisów dawnego Prawa budowlanego i regulacji przejściowych; właściciel może żądać trybu uproszczonego |
Próg 10 lat nie oznacza, że każdy dom wybudowany całkowicie bez pozwolenia można po takim czasie zalegalizować w uproszczony sposób. Dla klasycznego obiektu wybudowanego bez wymaganego pozwolenia albo zgłoszenia nadal obowiązuje próg co najmniej 20 lat od zakończenia budowy. Dziesięcioletni okres dotyczy przede wszystkim określonych istotnych odstąpień od pozwolenia lub projektu oraz innych nieprawidłowo wykonanych robót.
Wiek obiektu powinien wynikać z możliwie wiarygodnych materiałów. Mogą to być mapy geodezyjne, zdjęcia lotnicze, dokumenty podatkowe, protokoły, umowy z wykonawcami, faktury, dokumentacja przyłączy, stare fotografie i zeznania świadków. Kluczowa jest data zakończenia budowy lub robót, a nie samo rozpoczęcie prac.
Co sprawdzić przed zawiadomieniem nadzoru budowlanego?
Zawiadomienie PINB może uruchomić postępowanie, którego nie da się swobodnie zatrzymać tylko dlatego, że właściciel zmienił zdanie. Jeżeli nie zostaną spełnione warunki legalizacji, organ może wydać nakaz rozbiórki. Przed zgłoszeniem sprawy warto zlecić audyt dokumentów architektowi lub inżynierowi z odpowiednimi uprawnieniami, a przy sporze prawnym także prawnikowi specjalizującemu się w prawie budowlanym.
- Zbierz decyzje, zgłoszenia i projekty. Poszukaj pozwolenia na budowę, potwierdzenia zgłoszenia, projektu, dziennika budowy, map, warunków zabudowy oraz korespondencji z urzędem.
- Porównaj dokumentację ze stanem istniejącym. Sprawdzenia wymagają między innymi wymiary, powierzchnia zabudowy, wysokość, liczba kondygnacji, lokalizacja ścian, kształt dachu i sposób użytkowania pomieszczeń.
- Ustal datę zakończenia budowy lub robót. Od niej może zależeć dostępność trybu uproszczonego i zestaw przepisów technicznych stosowanych przy ocenie ukończonego obiektu.
- Sprawdź miejscowy plan albo warunki zabudowy. W zwykłej legalizacji organ wymaga wykazania zgodności inwestycji z MPZP, a przy braku planu znaczenie ma decyzja o warunkach zabudowy.
- Zweryfikuj przebieg granic. Geodeta powinien sprawdzić, czy fundament, ściana, schody, taras lub inna część inwestycji nie znajdują się poza nieruchomością, do której właściciel ma odpowiedni tytuł.
- Potwierdź prawo do całego zajętego terenu. Sam fakt wieloletniego korzystania z fragmentu działki sąsiada nie musi wystarczyć do złożenia zgodnego z prawdą oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane.
- Oceń stan techniczny. Konstruktor powinien sprawdzić fundamenty, ściany, pęknięcia, stropy, dach, ugięcia, korozję oraz ślady zawilgocenia lub nierównomiernego osiadania.
- Oszacuj pełny koszt sprawy. Poza opłatą legalizacyjną trzeba uwzględnić projekt, pomiary geodezyjne, ekspertyzy, uzgodnienia i ewentualne roboty naprawcze.
Szczególnej ostrożności wymaga obiekt stojący choćby częściowo na cudzym gruncie. Dawna ustna zgoda sąsiada nie zastępuje tytułu prawnego pozwalającego na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane. Sposób uregulowania takiej sytuacji trzeba ustalić z geodetą i prawnikiem przed złożeniem oświadczenia w postępowaniu.
Najpierw bezpieczeństwo. Jeżeli budynek grozi zawaleniem, instalacja gazowa jest nieszczelna, przewody stwarzają ryzyko porażenia albo występuje zagrożenie pożarowe, obiektu nie należy użytkować. Trzeba odłączyć zagrożoną strefę od użytkowania i wezwać odpowiednie służby lub specjalistę. Nadzór może nakazać natychmiastowe zabezpieczenie obiektu i usunięcie zagrożenia.
Zwykła procedura legalizacyjna krok po kroku
Zwykłą legalizację obiektu wybudowanego bez wymaganego pozwolenia, zgłoszenia albo mimo sprzeciwu prowadzi organ nadzoru budowlanego. Urząd wydający pozwolenia na budowę nie zastępuje w tym postępowaniu PINB lub, w odpowiednich sprawach, wojewódzkiego inspektora nadzoru budowlanego.
- Stwierdzenie samowoli. Organ ustala stan faktyczny, może przeprowadzić oględziny i wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy. Postanowienie jest wydawane także w przypadku obiektu już ukończonego.
- Wniosek o legalizację. Inwestor, właściciel lub zarządca ma 30 dni od doręczenia postanowienia na złożenie wniosku. Jeżeli wniesiono zażalenie, termin biegnie od dnia, w którym postanowienie stało się ostateczne.
- Wyznaczenie terminu na dokumenty. Po złożeniu wniosku organ nakłada obowiązek przedstawienia dokumentów legalizacyjnych. Wyznaczony termin nie może być krótszy niż 60 dni.
- Przygotowanie dokumentacji. Projektant, geodeta i inni specjaliści opracowują materiały odpowiednie dla danego obiektu. Zakres jest szerszy przy inwestycji wymagającej pozwolenia na budowę, a węższy przy części obiektów realizowanych na zgłoszenie.
- Kontrola dokumentów. Organ sprawdza ich kompletność oraz zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym z wymaganiami techniczno-budowlanymi.
- Uzupełnienie braków. Jeżeli organ wskaże braki, należy je usunąć w wyznaczonym terminie. Zignorowanie wezwania może uniemożliwić dalszą legalizację.
- Ustalenie opłaty. Po pozytywnej weryfikacji organ wydaje postanowienie ustalające opłatę legalizacyjną, o ile przepisy przewidują ją dla danego przypadku.
- Zapłata albo wniosek o ulgę. Opłatę trzeba zapłacić w wymaganym trybie. Możliwe jest również wystąpienie do wojewody o odroczenie, raty lub umorzenie całości albo części należności.
- Decyzja o legalizacji. Po spełnieniu wymagań i zapłacie opłaty organ wydaje decyzję legalizacyjną. Jeżeli budowa nie została ukończona, decyzja może określać zasady jej dalszego prowadzenia.
- Dopuszczenie do użytkowania. Zalegalizowany budynek, który wymagał pozwolenia na budowę, oraz wskazane w ustawie obiekty realizowane na zgłoszenie wymagają następnie uzyskania pozwolenia na użytkowanie.
Po wydaniu postanowienia o wstrzymaniu nie wolno kontynuować robót na własną rękę. Dotyczy to również prób szybkiego przebudowania obiektu przed oględzinami. Niezbędne prace zabezpieczające powinny wynikać z oceny zagrożenia i być uzgodnione z organem oraz osobą posiadającą odpowiednie uprawnienia.
Jakie dokumenty są potrzebne do legalizacji?
Dla obiektu wymagającego pozwolenia na budowę dokumentacja legalizacyjna obejmuje przede wszystkim materiały wykazujące zgodność planistyczną, odpowiednią dokumentację projektową, oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane oraz wymagane opinie, pozwolenia i uzgodnienia. Dokładny zestaw zależy od rodzaju, funkcji i lokalizacji inwestycji.
- zaświadczenie gminy o zgodności inwestycji z miejscowym planem albo decyzja o warunkach zabudowy, jeżeli jest wymagana,
- projekt zagospodarowania działki lub terenu,
- projekt architektoniczno-budowlany i inne wymagane części dokumentacji,
- aktualna mapa przygotowana przez uprawnionego geodetę,
- inwentaryzacja istniejącego obiektu,
- oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,
- wymagane opinie, uzgodnienia i pozwolenia wynikające z lokalizacji oraz przeznaczenia obiektu,
- opis robót koniecznych do doprowadzenia inwestycji do zgodności z prawem, jeżeli takie roboty są możliwe i wymagane,
- pełnomocnictwo, gdy właściciela reprezentuje projektant, prawnik lub inna upoważniona osoba.
Projektant nie powinien ograniczać się do podpisania starych rysunków, które nie odpowiadają rzeczywistemu budynkowi. Dokumentacja musi przedstawiać stan istniejący. Niekiedy wymaga to pomiarów, odkrywek konstrukcyjnych, badań materiałów, sprawdzenia instalacji oraz przygotowania rozwiązań naprawczych.
W przypadku zakończonej budowy organ bada zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi obowiązującymi w chwili jej zakończenia. Ustalenie wiarygodnej daty ma zatem znaczenie nie tylko dla progu 20 lat, lecz także dla zasad technicznych stosowanych przy ocenie obiektu. Nie oznacza to jednak akceptacji konstrukcji stwarzającej bezpośrednie zagrożenie dla ludzi lub mienia.
Uproszczona legalizacja samowoli po 20 latach
Jeżeli budowę obiektu bez wymaganego pozwolenia lub zgłoszenia zakończono co najmniej 20 lat temu, możliwe jest uproszczone postępowanie legalizacyjne. W tym trybie organ nie bada zgodności obiektu z aktualnym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego i nie ustala opłaty legalizacyjnej.
Upływ 20 lat nie powoduje jednak automatycznej legalizacji ani przedawnienia samowoli. Właściciel nadal musi przejść postępowanie i przedstawić wymagane dokumenty:
- oświadczenie o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane,
- geodezyjną inwentaryzację powykonawczą,
- ekspertyzę techniczną potwierdzającą, że stan obiektu nie stwarza zagrożenia oraz pozwala na jego bezpieczne użytkowanie.
Ekspertyzę musi sporządzić osoba posiadająca odpowiednie uprawnienia. Samo oświadczenie właściciela, że budynek jest użytkowany od wielu lat i nie sprawiał problemów, nie zastąpi oceny technicznej. Jeżeli ekspert stwierdzi uszkodzenia, konieczne może być zaprojektowanie i wykonanie napraw przed zakończeniem sprawy.
Termin wyznaczony przez organ na przedłożenie dokumentów nie może być krótszy niż 60 dni. Po ich pozytywnej ocenie decyzja o legalizacji stanowi podstawę użytkowania obiektu. Żądanie wszczęcia uproszczonego postępowania można złożyć na formularzu PB-15 dostępnym w portalu e-Budownictwo. Samo złożenie tego formularza nie podlega opłacie, choć oddzielna opłata skarbowa może dotyczyć pełnomocnictwa.
Nie można przeczekać kontroli do osiągnięcia progu 20 lat. Jeżeli wymagany okres upłynął dopiero po wydaniu postanowienia o wstrzymaniu budowy, nie daje to podstawy do przejścia w tej sprawie na uproszczoną procedurę.
Co z samowolą ukończoną przed 1 stycznia 1995 r.?
Obiekty ukończone przed 1 stycznia 1995 r. wymagają osobnej analizy. Co do zasady zastosowanie mają do nich przepisy Prawa budowlanego z 1974 r. oraz regulacje przejściowe. Właściciel może jednak żądać przeprowadzenia uproszczonego postępowania legalizacyjnego.
Nie oznacza to, że każda dawna samowola powinna zostać automatycznie skierowana do jednego trybu. Trzeba ustalić dokładną datę zakończenia budowy, historię wcześniejszych postępowań, dostępne decyzje i stan techniczny. Przy takim obiekcie warto przed kontaktem z nadzorem skonsultować dokumenty z projektantem oraz prawnikiem znającym przepisy przejściowe.
Ile kosztuje legalizacja samowoli budowlanej?
Całkowity koszt obejmuje nie tylko opłatę legalizacyjną, lecz także pracę projektanta, geodety, konstruktora, specjalistów instalacyjnych oraz ewentualne roboty naprawcze. W prostym przypadku największym wydatkiem może być opłata ustawowa. Przy zniszczonym lub skomplikowanym budynku znaczące mogą być również koszty ekspertyz i przebudowy.
Dla obiektu wymagającego pozwolenia opłatę oblicza się według wzoru: 500 zł × 50 × współczynnik kategorii obiektu × współczynnik jego wielkości. Dla domu jednorodzinnego wynik może wynieść 50 tys. zł, ale nie jest to uniwersalna cena legalizacji każdego domu. Kwota zależy od prawidłowego zakwalifikowania obiektu i zastosowanych współczynników.
Dla wskazanych w ustawie kategorii obiektów realizowanych na zgłoszenie opłata wynosi 2500 albo 5000 zł. W uproszczonej legalizacji obiektu istniejącego od co najmniej 20 lat opłaty legalizacyjnej się nie nalicza, lecz właściciel nadal ponosi koszt inwentaryzacji geodezyjnej i ekspertyzy technicznej.
| Składnik kosztu | Jak jest ustalany |
|---|---|
| Opłata za obiekt wymagający pozwolenia | 500 zł × 50 × współczynnik kategorii × współczynnik wielkości |
| Wybrane obiekty realizowane na zgłoszenie | 2500 albo 5000 zł, zależnie od ustawowej kategorii |
| Uproszczona legalizacja po co najmniej 20 latach | Bez opłaty legalizacyjnej |
| Projekt, geodeta i ekspertyzy | Wycena indywidualna zależna od obiektu i zakresu brakującej dokumentacji |
| Roboty naprawcze | Według zakresu określonego przez projektanta, konstruktora lub właściwego specjalistę |
Po otrzymaniu postanowienia ustalającego opłatę można wystąpić do wojewody o jej odroczenie, rozłożenie na raty albo umorzenie w całości lub części. Zgodnie z oficjalnym poradnikiem wniosek w tej sprawie należy złożyć w ciągu 7 dni od otrzymania postanowienia ustalającego opłatę. Ze względu na krótki termin nie warto odkładać przygotowania uzasadnienia do ostatniego dnia.
Kiedy legalizacja może zakończyć się nakazem rozbiórki?
Nakaz rozbiórki nie jest ograniczony do budynków niebezpiecznych. Może zostać wydany również wtedy, gdy właściciel nie wykona wymaganych czynności proceduralnych. Do najczęstszych przyczyn należą:
- niezłożenie wniosku o legalizację w terminie 30 dni,
- nieprzedłożenie dokumentów legalizacyjnych w wyznaczonym terminie,
- nieuzupełnienie braków wskazanych przez organ,
- brak zapłaty opłaty legalizacyjnej, jeżeli nie uzyskano skutecznie ulgi,
- kontynuowanie budowy mimo jej formalnego wstrzymania,
- brak możliwości wykazania zgodności wymaganej w zwykłym trybie,
- brak prawa do dysponowania całym gruntem zajętym przez obiekt.
Nie każdą wadę da się naprawić dodatkowym projektem. Jeżeli obiekt jest sprzeczny z przeznaczeniem terenu, nie może spełnić wymagań technicznych albo stoi częściowo na gruncie, do którego inwestor nie ma odpowiedniego prawa, legalizacja może okazać się niemożliwa. W niektórych sprawach rozwiązaniem jest rozbiórka tylko kolidującej części, ale możliwość takiego działania musi ocenić projektant i organ prowadzący postępowanie.
Kiedy działać samodzielnie, a kiedy potrzebny jest specjalista?
Właściciel może samodzielnie zebrać dokumenty, przygotować chronologię robót, sprawdzić księgę wieczystą, uzyskać informacje planistyczne i uporządkować korespondencję urzędową. Nie powinien natomiast sam potwierdzać bezpieczeństwa konstrukcji, sporządzać mapy geodezyjnej ani podpisywać dokumentacji wymagającej uprawnień.
| Sytuacja | Zalecane działanie |
|---|---|
| Dokumentacja jest kompletna, granice są pewne, a stan techniczny nie budzi wątpliwości | Zebrać materiały i zlecić projektantowi potwierdzenie właściwego trybu przed zawiadomieniem PINB |
| Stan istniejący różni się od projektu | Zlecić architektowi lub właściwemu projektantowi inwentaryzację i ocenę, czy odstępstwo jest istotne |
| Budynek stoi blisko granicy albo przebieg granicy jest niepewny | Wezwać uprawnionego geodetę przed złożeniem oświadczenia dotyczącego gruntu |
| Widoczne są pęknięcia, ugięcia, korozja lub osiadanie | Przerwać użytkowanie zagrożonej części i zlecić ocenę konstruktorowi lub odpowiedniemu rzeczoznawcy |
| Istnieje spór własnościowy, obiekt pochodzi sprzed 1995 r. albo postępowanie już trwa | Skonsultować sprawę z prawnikiem specjalizującym się w prawie budowlanym |
| Występuje ryzyko pożaru, porażenia prądem lub wycieku gazu | Nie użytkować zagrożonej części, wezwać odpowiednie służby i uprawnionego specjalistę |
Najbardziej ryzykowne jest samodzielne uruchomienie postępowania, gdy nie wiadomo, czy problem stanowi klasyczną samowolę, istotne odstąpienie od projektu czy inne nieprawidłowe roboty. Audyt wykonany przed zawiadomieniem pozwala sprawdzić możliwość legalizacji, oszacować koszt i przygotować dokumenty, zanim zaczną biec terminy urzędowe.
Aktualne przepisy dotyczące legalizacji można sprawdzić w oficjalnym tekście ustawy Prawo budowlane. Przy analizie trzeba uwzględnić przepisy właściwe dla rodzaju naruszenia i daty wykonania robót, a nie tylko obecny wiek budynku.
Najczęstsze pytania o legalizację samowoli budowlanej
Czy samowola budowlana przedawnia się po 20 latach?
Nie. Upływ 20 lat nie legalizuje obiektu automatycznie i nie oznacza przedawnienia samowoli. Może natomiast umożliwić uproszczone postępowanie, w którym trzeba przedstawić oświadczenie dotyczące prawa do gruntu, geodezyjną inwentaryzację powykonawczą i ekspertyzę techniczną.
Czy po 10 latach można zalegalizować dom wybudowany bez pozwolenia?
Nie na podstawie samego upływu 10 lat. Dla klasycznego domu wybudowanego całkowicie bez wymaganego pozwolenia próg uproszczonej legalizacji nadal wynosi co najmniej 20 lat od zakończenia budowy. Próg 10 lat dotyczy przede wszystkim określonych istotnych odstąpień od projektu i innych nieprawidłowych robót.
Gdzie zgłosić samowolę na własnej działce?
Najczęściej właściwy jest powiatowy inspektor nadzoru budowlanego. W sprawach należących do kompetencji wojewody właściwy może być wojewódzki inspektor nadzoru budowlanego. Przed zawiadomieniem warto ocenić możliwość legalizacji, ponieważ postępowanie może zakończyć się nakazem rozbiórki.
Czy właściciel od razu składa zwykły wniosek o legalizację?
Zwykłe postępowanie jest prowadzone z urzędu po stwierdzeniu samowoli. Właściciel może zawiadomić organ, ale wniosek o legalizację składa po doręczeniu postanowienia o wstrzymaniu budowy. Ma na to 30 dni, a w razie wniesienia zażalenia termin biegnie od dnia, w którym postanowienie stało się ostateczne.
Czy zapłata 50 tys. zł zawsze legalizuje dom?
Nie. Opłata jest ustalana dopiero po pozytywnej weryfikacji dokumentów. Dla domu jednorodzinnego może wynieść 50 tys. zł, ale kwota zależy od klasyfikacji obiektu i ustawowych współczynników. Zapłata nie zastępuje prawa do gruntu ani wymaganej zgodności planistycznej i technicznej.
Czy można zalegalizować budynek stojący częściowo na działce sąsiada?
Brak odpowiedniego prawa do części gruntu może uniemożliwić legalizację. Dawna ustna zgoda sąsiada nie musi wystarczyć do złożenia prawidłowego oświadczenia o prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Sytuację powinien wcześniej ocenić geodeta i prawnik.
Czy do legalizacji potrzebny jest geodeta?
W wielu sprawach tak. Geodeta przygotowuje mapę lub inwentaryzację i pomaga potwierdzić położenie obiektu względem granic. W uproszczonym postępowaniu po co najmniej 20 latach geodezyjna inwentaryzacja powykonawcza jest jednym z podstawowych dokumentów.
Czy po legalizacji można od razu użytkować budynek?
Nie zawsze. Po zwykłej legalizacji budynku wymagającego pozwolenia na budowę lub należącego do wskazanych w ustawie obiektów na zgłoszenie trzeba uzyskać pozwolenie na użytkowanie. W postępowaniu uproszczonym decyzja legalizacyjna stanowi podstawę użytkowania obiektu.
