To, jak przygotować ściany do malowania, zależy przede wszystkim od ich stanu, rodzaju podłoża i wymagań wybranej farby. Przed nałożeniem powłoki ściana powinna być sucha, czysta, nośna, odpylona, pozbawiona tłuszczu, luźnych warstw i aktywnych spękań oraz mieć możliwie równomierną chłonność. Nie oznacza to jednak, że każdą powierzchnię trzeba szpachlować i gruntować. Zakres prac należy ustalić po sprawdzeniu podłoża.
Najważniejsza zasada brzmi: najpierw diagnoza, później dobór materiałów. Grunt nie przyklei odspojonego tynku, masa szpachlowa nie zatrzyma pracującego pęknięcia, a farba nie rozwiąże problemu wilgoci. Prawidłowe rozpoznanie pozwala uniknąć zarówno awarii nowej powłoki, jak i wykonywania zbędnych prac.
Jak przygotować ściany do malowania krok po kroku
Prace rozpocznij od sprawdzenia wilgoci, przyczepności starej farby, pylenia i chłonności. Stabilna, czysta i matowa powłoka może wymagać jedynie oczyszczenia oraz wykonania drobnych napraw. Farba łuszcząca się albo odchodząca płatami musi zostać usunięta do nośnej warstwy. Grunt stosuje się dopiero wtedy, gdy wynika to ze stanu ściany i dokumentacji wybranego systemu malarskiego.
Prawidłowa kolejność prac ogranicza ryzyko odspojenia farby, powstawania plam, różnic połysku i widocznych krawędzi napraw:
- Zabezpiecz pomieszczenie. Odsuń lub wynieś meble, osłoń podłogę, listwy, stolarkę i elementy, których nie można zdemontować. Osprzęt elektryczny zabezpieczaj bez wykonywania prac przy obwodzie znajdującym się pod napięciem.
- Obejrzyj ściany. Poszukaj śladów zawilgocenia, pleśni, pęcherzy, łuszczącej się farby, rys i miejsc, w których tynk odstaje od podłoża.
- Sprawdź podłoże. Wykonaj test dłoni, przyczepności i chłonności, a nierówności obejrzyj w świetle padającym niemal równolegle do ściany.
- Usuń luźne warstwy. Zdejmij farbę, która łuszczy się, pęka, tworzy pęcherze albo łatwo odchodzi pod lekkim naciskiem skrobaka.
- Umyj zabrudzone powierzchnie. Usuń tłuszcz, sadzę, osad i ślady dotykania środkiem odpowiednim do podłoża. Nie przemaczaj gładzi gipsowej ani kartonu płyt g-k.
- Pozostaw ścianę do wyschnięcia. Nie zakładaj z góry jednego czasu schnięcia. Zależy on między innymi od ilości użytej wody, wentylacji, temperatury i rodzaju podłoża.
- Napraw stabilne ubytki i rysy. Usuń kruche krawędzie, odpyl miejsce naprawy i użyj masy przeznaczonej do danego podłoża oraz wymaganej grubości warstwy.
- Poczekaj na pełne wyschnięcie masy. Czas i warunki dalszej obróbki sprawdź w dokumentacji produktu. Warstwa sucha na powierzchni może być nadal wilgotna w głębi.
- Wyszlifuj naprawy. Wyrównaj krawędzie łat, nie tworząc zagłębień w otaczającej powierzchni.
- Dokładnie odpyl ścianę. Pył po szlifowaniu działa jak warstwa oddzielająca i osłabia przyczepność kolejnych produktów.
- Zastosuj właściwy podkład, jeśli jest potrzebny. Grunt penetrujący, farba gruntująca i podkład izolujący mają inne zadania i nie powinny być używane zamiennie.
- Rozpocznij malowanie po wymaganej przerwie. Warunki aplikacji, temperaturę, wilgotność i czas schnięcia odczytaj z kart farby, podkładu i materiałów naprawczych.
Nie nakładaj masy szpachlowej na tłustą ścianę ani gruntu na łuszczącą się farbę. Trwałość całego układu ogranicza najsłabsza warstwa pozostawiona pod nową powłoką.
Cztery testy pokazujące stan podłoża
Proste kontrole pozwalają ustalić, czy ściana wymaga tylko oczyszczenia, czy również skrobania, naprawy i wyrównania chłonności. Testy wykonuj w kilku miejscach, ponieważ powierzchnia może zachowywać się inaczej przy oknie, grzejniku, narożniku, dawnych zaciekach i wcześniejszych naprawach.
Test dłoni: czy powierzchnia pyli
Przetrzyj suchą ścianę dłonią albo czystą, ciemną ściereczką. Biały lub kolorowy osad wskazuje na pylenie tynku bądź kredowanie starej powłoki. Jeżeli podłoże pozostaje twarde i zwarte, po dokładnym oczyszczeniu można dobrać preparat ograniczający chłonność lub wiążący powierzchniowe pylenie. Musi on być zgodny z farbą nawierzchniową.
Inaczej należy postąpić, gdy materiał kruszy się głębiej, daje się łatwo wyżłobić albo odpada płatami. Takiej warstwy nie można uznać za nośną. Sam grunt nie przywróci jej wymaganej wytrzymałości, dlatego słaby fragment trzeba usunąć i naprawić.
Test przyczepności: czy stara farba może zostać
Sprawdź kilka fragmentów skrobakiem, zwracając szczególną uwagę na pęcherze, spękania, narożniki, okolice okien i wcześniejsze łaty. Powłoka, która łatwo się odspaja, wymaga usunięcia do stabilnej warstwy. Nie trzeba natomiast zdzierać dobrze związanej farby tylko dlatego, że jest stara.
Jeśli pod powłoką występuje kilka warstw o różnej przyczepności, ocena samej warstwy wierzchniej może być myląca. Nowa farba może pozostać przyczepiona do poprzedniej, lecz cały pakiet odpadnie od ściany razem ze słabszą warstwą znajdującą się głębiej.
Test wody: czy chłonność jest równomierna
Nanieś niewielką ilość czystej wody na reprezentatywne fragmenty ściany. Szybkie wsiąkanie albo wyraźnie inne zachowanie na tynku, gładzi i zaszpachlowanych łatach wskazuje na dużą lub zróżnicowaną chłonność. W takim przypadku może być potrzebny grunt albo farba podkładowa dobrana do konkretnego układu materiałów.
Nie polewaj ściany obficie. Nadmiar wody może uszkodzić gładź gipsową lub karton płyty g-k, a wynik nie będzie bardziej miarodajny. Test ma pokazać różnice w zachowaniu podłoża, a nie doprowadzić do jego przemoczenia.
Światło boczne: czy nierówności będą widoczne
Ustaw lampę tak, aby światło padało niemal równolegle do powierzchni. Ujawni to garby, zagłębienia, rysy, ślady po szlifowaniu i niewyrównane krawędzie łat. Farba nie wypełni takich wad. Powłoka o wyższym połysku oraz światło padające z okna mogą je dodatkowo podkreślić.
| Wynik oględzin lub testu | Dalsze działanie |
|---|---|
| Ściana jest stabilna, czysta, matowa i mało chłonna | Mycie tylko w razie zabrudzeń, ewentualne matowienie i sprawdzenie wymagań farby |
| Powierzchnia pyli, ale pozostaje nośna | Dokładne odpylenie oraz grunt dobrany do chłonności i systemu malarskiego |
| Farba łuszczy się lub tworzy pęcherze | Usunięcie odspojonych warstw do stabilnego podłoża |
| Występują pojedyncze ubytki | Naprawa miejscowa, wysuszenie, szlifowanie, odpylenie i wyrównanie chłonności |
| Ściana jest tłusta albo pokryta sadzą | Mycie lub odtłuszczenie; przy plamach migrujących dobór odpowiedniego podkładu izolującego |
| Występuje wilgoć lub pleśń | Przerwanie przygotowania i usunięcie źródła zawilgocenia |
| Tynk odpada płatami lub wydaje rozległy głuchy odgłos | Ocena zakresu odspojenia i naprawa podłoża, w razie wątpliwości przez fachowca |
Nowy tynk i stara farba wymagają innego podejścia
Przygotowanie świeżego tynku
Nowego tynku nie maluje się tylko dlatego, że jego powierzchnia wydaje się sucha. Podłoże musi zakończyć wymagany okres sezonowania i osiągnąć stan dopuszczony w dokumentacji tynku, podkładu oraz farby. Nie ma jednej uniwersalnej wartości wilgotności ani jednego czasu właściwego dla wszystkich rodzajów tynków i powłok.
Przykładowo karta techniczna Beckers Designer Colour, wersja 20250630, wskazuje malowanie świeżych tynków po 3 do 4 tygodniach. Jest to wymaganie konkretnej farby, a nie ogólna reguła dla każdego systemu. Jeśli dokumentacja wybranego tynku lub farby przewiduje inne warunki, należy stosować wymagania odnoszące się do używanych produktów i rzeczywistego stanu podłoża.
Na świeżym tynku sprawdź pylenie, rysy skurczowe, chłonność i oznaki niewyschnięcia. Płyty g-k wymagają dodatkowo kontroli spoin, miejsc po wkrętach oraz różnic między kartonem i masą spoinową. Gładź całopowierzchniowa musi wyschnąć przed szlifowaniem, odpylaniem i nakładaniem kolejnej warstwy. Czas ten zależy między innymi od produktu, grubości nałożenia, temperatury, wilgotności i wentylacji.
Przygotowanie starej powłoki
W przypadku starej farby najważniejsza jest jej przyczepność. Stabilną powłokę można pozostawić, oczyścić i, jeśli wymaga tego system, zmatowić. Powierzchnie połyskliwe, hydrofobowe i odporne na szorowanie mogą utrudniać związanie kolejnej warstwy.
W karcie systemu Designer Colour producent zaleca przy renowacji delikatne matowienie starej powłoki papierem P220, szczególnie w przypadku farb odpornych na szorowanie. To zalecenie dotyczące określonego produktu. Nie należy przenosić tej gradacji automatycznie na każdą farbę, gładź lub masę szpachlową.
Typowym błędem jest szpachlowanie całej ściany tylko dlatego, że znajduje się na niej stara farba. Jeśli powłoka jest stabilna, a powierzchnia równa, może to niepotrzebnie zwiększyć zakres robót. Z drugiej strony pozostawienie słabych warstw pod nową gładzią grozi odspojeniem całego układu.
Kiedy myć ścianę, a kiedy usuwać farbę
Mycie jest potrzebne tam, gdzie zabrudzenia mogą ograniczyć przyczepność. Dotyczy to szczególnie kuchni, korytarzy, stref przy włącznikach, pomieszczeń narażonych na dym oraz ścian z tłuszczem, sadzą lub intensywnymi śladami dotykania. Czystej i stabilnej powierzchni nie trzeba mocno zwilżać bez wyraźnej potrzeby.
Dobierz środek czyszczący do rodzaju zabrudzenia i podłoża. Jeżeli jego instrukcja wymaga usunięcia pozostałości, dokładnie wykonaj ten etap. Zaschnięty detergent może tworzyć warstwę ograniczającą przyczepność farby. Gładź gipsową i karton płyt g-k czyść oszczędnie, bez przemoczenia i intensywnego szorowania uszkadzającego powierzchnię.
Po myciu ściana musi całkowicie wyschnąć. Nie należy automatycznie zakładać, że zawsze wystarczy jedna doba. W chłodnym, słabo wentylowanym pomieszczeniu albo po użyciu większej ilości wody schnięcie może trwać dłużej. Szczególnej ostrożności wymaga ściana po zalaniu, ponieważ sucha powierzchnia nie potwierdza wyschnięcia głębszych warstw.
Farby klejowe, wapienne i słabo związane trzeba usunąć. Pokrycie ich gruntem nie gwarantuje trwałości i może zakończyć się odspojeniem nowej powłoki razem ze starą warstwą. Po skrobaniu usuń pyliste pozostałości, a dalsze mycie wykonaj tylko wtedy, gdy wymaga tego rodzaj podłoża i technologia przygotowania.
Ściana po zdjęciu tapety jest osobnym przypadkiem. Trzeba ocenić resztki kleju, uszkodzenia podłoża i różnice chłonności. Szczegółową kolejność opisuje poradnik o przygotowaniu ściany do malowania po tapecie. Nie nakładaj farby na wyczuwalną warstwę kleju, nawet jeśli powierzchnia z daleka wygląda na równą.
Naprawa ubytków, pęknięć i nierówności
Masa szpachlowa służy do naprawy stabilnych ubytków, a nie do przyklejania odspojonego tynku. Przed wypełnieniem usuń kruche krawędzie i dokładnie odpyl miejsce pracy. Jeżeli producent masy wymaga przygotowania chłonnego podłoża określonym preparatem, wykonaj ten etap zgodnie z jego instrukcją.
Przy pojedynczych otworach i niewielkich uszkodzeniach zwykle wystarcza naprawa miejscowa. Liczne łaty, fale i rozległe nierówności mogą uzasadniać wykonanie gładzi na całej powierzchni. Przed podjęciem takiej decyzji sprawdź jednak nośność starej farby. Gładź nałożona na słabą powłokę może odpaść razem z nią.
Wąską i stabilną rysę można przygotować oraz wypełnić zgodnie z technologią materiału naprawczego. Innego podejścia wymaga pęknięcie aktywne, czyli takie, które się powiększa lub ponownie pojawia po wcześniejszej naprawie. Samo wypełnienie masą ukryje je na krótko, ale nie usunie przyczyny ruchu.
Szlifowanie rozpocznij dopiero po pełnym wyschnięciu masy. Gradację papieru lub siatki dobierz do twardości produktu i wymaganego efektu. Nie ma jednej gradacji właściwej dla wszystkich gładzi, szpachli i starych powłok. Zbyt gruby materiał ścierny pozostawi rysy widoczne pod farbą, natomiast nadmierne szlifowanie może utworzyć zagłębienie wokół łaty.
Podczas szlifowania stosuj okulary, ochronę dróg oddechowych odpowiednią do rodzaju pyłu i skuteczne odsysanie. Nie szlifuj na sucho nieznanej starej powłoki, jeżeli istnieje podejrzenie obecności niebezpiecznych składników. W takiej sytuacji zakres i bezpieczną metodę usunięcia warstwy powinien określić specjalista.
Po zakończeniu pracy usuń pył odkurzaczem oraz metodą dopuszczoną dla danego podłoża. Samo rozcieranie pyłu suchą szczotką przenosi go w inne miejsce i nie daje pewności oczyszczenia powierzchni. Szczególnie dokładnie odkurz narożniki, krawędzie napraw i strefę nad listwami.
Grunt penetrujący czy farba gruntująca
Preparat penetrujący i farba gruntująca nie są produktami zamiennymi. Pierwszy służy przede wszystkim do ograniczenia chłonności oraz związania powierzchniowego pylenia podłoża, które nadal jest nośne. Farba gruntująca tworzy warstwę podkładową, pomaga wyrównać kolor i chłonność oraz ułatwia krycie powierzchni z licznymi naprawami.
| Rodzaj produktu | Kiedy może być potrzebny | Czego nie naprawi |
|---|---|---|
| Grunt penetrujący | Na nośnym, powierzchniowo pylącym lub nadmiernie chłonnym podłożu, jeśli przewiduje go system | Odspojonego tynku, łuszczącej się farby i aktywnych pęknięć |
| Farba gruntująca lub podkładowa | Przy różnicach koloru i chłonności, licznych łatach albo zmianie intensywnego koloru | Tłustych zabrudzeń, aktywnej wilgoci i słabych warstw pod spodem |
| Podkład izolujący | Przy plamach mogących migrować przez zwykłą farbę, po rozpoznaniu i usunięciu ich przyczyny | Przecieku, kondensacji i rozwoju pleśni |
| Grunt szczepny z kruszywem | W zastosowaniach wskazanych przez producenta, gdy potrzebna jest szorstka warstwa kontaktowa | Nie jest domyślnym podkładem pod zwykłą farbę ścienną |
Dobór należy oprzeć na karcie farby nawierzchniowej i dokumentacji podłoża. Najłatwiej zachować kompatybilność, korzystając z produktów przewidzianych jako jeden system. Sama nazwa „grunt” nie określa jeszcze zastosowania preparatu, dlatego przed użyciem trzeba sprawdzić jego przeznaczenie, sposób rozcieńczenia, liczbę warstw i wymagany czas schnięcia.
Przegruntowanie może utworzyć śliską lub szklistą powierzchnię i pogorszyć przyczepność kolejnej warstwy. Nie nakładaj więc dodatkowych porcji preparatu „dla pewności”. Stabilna, matowa i mało chłonna stara farba może wymagać głównie oczyszczenia oraz ewentualnego zmatowienia, bez gruntu penetrującego.
Na ścianie z dużą liczbą zaszpachlowanych miejsc farba podkładowa może być przydatna do wyrównania koloru i zachowania podłoża. Nie zwalnia to jednak z odpylenia ani usunięcia słabych warstw. Zasady dotyczące doboru preparatu na świeżą gładź opisuje osobny poradnik o gruntowaniu po gładzi.
Wilgoć, pleśń i niepokojące pęknięcia
Wilgotnej ściany ani pleśni nie należy przykrywać farbą. Najpierw trzeba znaleźć źródło problemu. Może nim być przeciek instalacji lub dachu, kondensacja pary wodnej, mostek cieplny albo niesprawna wentylacja. Samo usunięcie nalotu bez naprawy przyczyny zwykle przynosi tylko krótkotrwały efekt.
Jeżeli plama wraca, tynk mięknie, farba tworzy pęcherze albo ściana pozostaje wilgotna, przerwij prace. Suchość powierzchni wyczuwalna dłonią nie potwierdza, że przegroda wyschła po zalaniu. Nie ma również jednej dopuszczalnej wilgotności wspólnej dla wszystkich tynków i farb. Wymagania trzeba sprawdzić w dokumentacji stosowanego systemu, a przy poważniejszym zawilgoceniu wykonać fachową diagnostykę.
Informacje Państwowej Inspekcji Sanitarnej opisują wpływ pleśni na zdrowie i konieczność eliminacji źródła wilgoci. Przy rozległym lub nawracającym skażeniu, a także wtedy, gdy problem dotyczy osób szczególnie wrażliwych, bezpieczniej zlecić ocenę i oczyszczenie specjalistom.
Nie każde pęknięcie oznacza wadę konstrukcyjną. Oceny konstruktora wymagają jednak zwłaszcza rysy schodkowe, ukośne przy otworach, przechodzące przez mur, szerokie albo wyraźnie powiększające się. Niepokojącym objawem są także rozległe głuche odgłosy podczas opukiwania tynku i odpadanie dużych płatów. Masa szpachlowa może zamaskować taki problem, ale nie usunie jego przyczyny.
Przy wilgoci obok gniazdka, uszkodzonych przewodach lub śladach przegrzania potrzebny jest elektryk. Nie demontuj osprzętu przy włączonym obwodzie. Jeżeli bezpieczne odłączenie i sprawdzenie instalacji budzi wątpliwości, nie wykonuj tych prac samodzielnie.
Zakres prac samodzielnych i pomoc fachowca
Samodzielne przygotowanie jest rozsądnym wyborem przy stabilnej ścianie, dobrze przyczepnej starej farbie, zwykłych zabrudzeniach i pojedynczych ubytkach. Zakres robót powinien wynikać z testów, a nie z założenia, że każdą powierzchnię trzeba skrobać, szpachlować i gruntować.
- Wystarczy oczyszczenie i ewentualne matowienie, gdy stara powłoka jest stabilna, lecz zabrudzona, połyskliwa albo odporna na szorowanie.
- Wybierz naprawę miejscową, gdy ubytki są pojedyncze, a otaczający je tynk pozostaje twardy i nośny.
- Rozważ farbę gruntującą, gdy na powierzchni występują liczne łaty, różne kolory i wyraźne różnice chłonności.
- Dobierz grunt penetrujący zgodnie z systemem, gdy nośne podłoże pyli powierzchniowo albo nadmiernie chłonie wodę.
- Przerwij prace samodzielne, gdy ściana jest wilgotna, pleśń wraca, tynk odpada dużymi płatami albo nie można bezpiecznie ustalić rodzaju starej powłoki.
- Wezwij konstruktora, gdy pęknięcie się powiększa, przechodzi przez mur, ma przebieg schodkowy lub ukośny przy otworze.
- Wezwij elektryka, gdy wilgoć występuje przy osprzęcie, przewody są uszkodzone albo widać ślady przegrzania.
Najczęstsza pozorna oszczędność polega na pominięciu usuwania słabych warstw albo zamalowaniu aktywnej wilgoci. W takim przypadku koszt farby i czas pracy mogą zostać utracone razem z odspajającą się powłoką. Rozsądne ograniczenie wydatków polega raczej na rezygnacji ze zbędnego gruntowania lub całopowierzchniowej gładzi, ale dopiero po potwierdzeniu, że podłoże jest stabilne i wystarczająco równe.
Kontrola ściany przed malowaniem
Przed otwarciem farby obejrzyj całą powierzchnię w świetle dziennym i bocznym. Przesuń dłonią po naprawach, sprawdź narożniki oraz miejsca przy listwach, grzejnikach, oknach i włącznikach. Jeśli dłoń zbiera pył, krawędź łaty pozostaje wyczuwalna albo powłoka odchodzi przy lekkim skrobaniu, podłoże nie jest jeszcze gotowe.
- Ściana jest sucha i nie ma oznak aktywnego zawilgocenia.
- Farba oraz tynk nie łuszczą się i nie odpadają podczas lekkiego skrobania.
- Na powierzchni nie ma tłuszczu, sadzy, pyłu ani pozostałości detergentu.
- Naprawy wyschły, zostały wyrównane i dokładnie odpylone.
- Chłonność jest wystarczająco jednolita dla wybranego systemu malarskiego.
- Nie ma niewyjaśnionych pęknięć ani rozległych głuchych miejsc.
- Produkty są kompatybilne, a wymagane przerwy technologiczne minęły.
- Warunki w pomieszczeniu odpowiadają wymaganiom podanym w kartach stosowanych materiałów.
Dopiero po tej kontroli warto obliczyć potrzebną ilość powłoki. Pomaga w tym kalkulator farby, ale wynik trzeba porównać z wydajnością podaną przez producenta, planowaną liczbą warstw i rzeczywistą chłonnością ściany.
Najczęstsze pytania
Czy przed każdym malowaniem trzeba gruntować ściany?
Nie. Stabilna, matowa, czysta i mało chłonna stara powłoka nie zawsze wymaga gruntowania. Preparat jest potrzebny, gdy wskazuje na to pylenie, nadmierna chłonność albo dokumentacja wybranego systemu. Nałożony w nadmiarze może utworzyć śliską warstwę i pogorszyć przyczepność.
Czy trzeba myć ściany przed malowaniem?
Mycie jest potrzebne, jeśli na ścianie znajdują się tłuszcz, sadza, kurz, ślady dłoni lub inne zabrudzenia ograniczające przyczepność. Czystej powierzchni nie trzeba intensywnie moczyć bez potrzeby. Pozostałości detergentu należy usunąć zgodnie z jego instrukcją, a podłoże pozostawić do pełnego wyschnięcia.
Jak sprawdzić, czy stara farba dobrze się trzyma?
Sprawdź kilka fragmentów skrobakiem i dokładnie obejrzyj miejsca z pęcherzami, rysami oraz łuszczeniem. Powłoka odchodząca przy lekkim nacisku musi zostać usunięta do stabilnej warstwy. Dobrze związaną farbę można pozostawić po oczyszczeniu i ewentualnym zmatowieniu.
Po jakim czasie można malować świeży tynk?
Malowanie można rozpocząć po okresie wymaganym przez producentów tynku i farby oraz po rzeczywistym wyschnięciu podłoża. Nie istnieje jeden termin odpowiedni dla wszystkich systemów. Przykładowe 3 do 4 tygodni z karty jednej farby jest wymaganiem tego konkretnego produktu, a nie uniwersalną zasadą.
Czy grunt naprawi pylący albo kruchy tynk?
Grunt może ograniczyć chłonność i związać powierzchniowe pylenie nośnego podłoża, ale nie naprawi kruchego ani odspojonego tynku. Jeśli materiał rozpada się głębiej lub odpada płatami, słabą warstwę trzeba usunąć i naprawić. Dopiero stabilną powierzchnię można przygotować do malowania.
Czym zmatowić starą farbę przed ponownym malowaniem?
Materiał ścierny należy dobrać do twardości starej powłoki i zaleceń producenta nowej farby. Dla jednego z opisanych systemów producent wskazuje delikatne matowienie papierem P220, szczególnie na powłokach odpornych na szorowanie. Nie jest to obowiązkowa gradacja dla wszystkich produktów.
Czy można zamalować pleśń farbą przeciwgrzybiczną?
Nie należy traktować takiej farby jako sposobu naprawy zawilgocenia. Najpierw trzeba usunąć źródło wilgoci i bezpiecznie oczyścić skażoną powierzchnię. Zamalowanie pleśni bez naprawy przecieku, wentylacji lub problemu z kondensacją tylko maskuje objaw. Przy rozległym albo nawracającym skażeniu potrzebna jest specjalistyczna diagnoza.
Zakres przygotowania ustal na podstawie testu pylenia, przyczepności, chłonności i oględzin w świetle bocznym. Stabilną ścianę oczyść i przygotuj zgodnie z kartą wybranej farby, a luźne warstwy usuń przed szpachlowaniem lub gruntowaniem. Jeśli występuje wilgoć, pleśń albo aktywne pęknięcie, wstrzymaj malowanie i najpierw usuń przyczynę. Trwałe wykończenie można wykonać dopiero na suchym, nośnym i dokładnie odpylonym podłożu.
