Wybór między gresem a glazurą trzeba rozstrzygnąć osobno dla podłogi, ścian oraz strefy prysznica. Na posadzkę najczęściej wybiera się gres podłogowy, natomiast na ścianach pełnowartościowym i często wygodniejszym rozwiązaniem jest glazura. Oba materiały można zastosować na ścianach kabiny prysznicowej, jeśli producent dopuszcza takie użycie, a pod okładziną wykonano prawidłową hydroizolację.
Sama nazwa materiału nie wystarcza do podjęcia decyzji. Przed zakupem trzeba sprawdzić kartę techniczną konkretnego produktu, zwłaszcza deklarowane zastosowanie, rodzaj powierzchni i informacje o przeciwpoślizgowości. Dotyczy to szczególnie posadzki prysznica, na której gres polerowany może okazać się niebezpieczny mimo niskiej nasiąkliwości.
Gres czy glazura do łazienki: szybka decyzja
Na podłogę wybierz gres albo inną płytkę jednoznacznie oznaczoną jako podłogowa. Na ścianach możesz zastosować zarówno glazurę, jak i gres. O wyborze powinny decydować przeznaczenie produktu, format, wzór, masa oraz zakres docinania i wykonywania otworów. Na posadzce prysznica zastosuj płytkę podłogową dopuszczoną do mokrej strefy, z właściwościami przeciwpoślizgowymi odpowiednimi do przewidzianego sposobu użytkowania.
| Miejsce | Zalecany wybór | Najważniejsze zastrzeżenie |
|---|---|---|
| Podłoga łazienki | Gres lub inna płytka oznaczona jako podłogowa | Sam napis „gres” nie potwierdza bezpieczeństwa mokrej powierzchni |
| Ściana poza strefą mokrą | Glazura albo gres | Ciężki lub wielkoformatowy gres wymaga odpowiedniego podłoża i montażu |
| Ściana w kabinie prysznicowej | Glazura albo gres | Płytki i fuga nie zastępują hydroizolacji podpłytkowej |
| Posadzka prysznica walk-in | Płytka podłogowa przeznaczona do mokrej strefy | Trzeba potwierdzić przeciwpoślizgowość i możliwość uformowania spadków |
| Duży format na ścianie | Najczęściej gres | Montaż wymaga równego, nośnego podłoża i specjalistycznej obróbki |
| Ściana z wieloma otworami | Zwykle glazura | Płytka ścienna jest na ogół łatwiejsza do cięcia i wiercenia |
Nie ma technicznego powodu, aby całą łazienkę wykładać gresem tylko dlatego, że ma bardzo niską nasiąkliwość. W wielu wnętrzach najbardziej racjonalny układ to gres na podłodze i glazura na ścianach. Pozwala ograniczyć koszt oraz pracochłonność obróbki bez pogorszenia funkcjonalności okładziny w miejscu, do którego została przeznaczona.
Czym różnią się gres i glazura?
Gres jest płytką ceramiczną o zwartym, spieczonym czerepie. Jego nasiąkliwość wodna nie przekracza 0,5%. Parametr ten ma znaczenie dla właściwości czerepu i mrozoodporności, ale w ogrzewanej łazience nie powinien być jedynym kryterium wyboru. Niska nasiąkliwość nie oznacza też, że gotowa okładzina jest wodoszczelna.
Gres może być szkliwiony lub nieszkliwiony. Dostępne są powierzchnie matowe, strukturalne, satynowe i polerowane. Nie należy więc zakładać, że każdy gres jest nieszkliwiony i ma identyczny wygląd w całym przekroju. Wiele dekoracyjnych płytek gresowych to wyroby szkliwione, których warstwa użytkowa różni się od czerepu.
Określenie „glazura” jest mniej jednoznaczne. Potocznie bywa używane jako nazwa wszystkich płytek ceramicznych, natomiast w ofertach producentów najczęściej oznacza szkliwioną płytkę ścienną. Typowa glazura może mieć nasiąkliwość około 10%, a w przypadku niektórych technologii także wyższą. Nie dyskwalifikuje jej to jako okładziny wewnętrznej ściany prysznica, jeśli producent przewidział takie zastosowanie i płytka została zamontowana na prawidłowo uszczelnionym podłożu.
Najważniejsza różnica praktyczna dotyczy przeznaczenia i obciążeń. Typowej płytki ściennej nie należy układać na podłodze. Nie została zaprojektowana do chodzenia, ścierania ani obciążeń punktowych. Jej powierzchnia nie musi też zapewniać odpowiedniej przyczepności pod stopami. Dopasowany kolor i wymiar nie są wystarczającym argumentem, aby użyć glazury ściennej na posadzce.
Gres podłogowy można zwykle stosować także na ścianach, jeśli producent nie wprowadził innych ograniczeń. Podłoże, zaprawa klejowa oraz technika montażu muszą jednak odpowiadać masie i formatowi okładziny. Ma to szczególne znaczenie przy zabudowie z płyt g-k, ogrzewanej ścianie oraz dużych płytach wymagających transportu i ustawiania za pomocą specjalistycznych narzędzi.
Ważne: ani gres, ani glazura wraz z fugą nie tworzą właściwej hydroizolacji łazienki. Woda może przedostawać się przez spoiny, narożniki, przejścia instalacyjne i połączenie z odpływem. Pod płytkami w strefie mokrej potrzebna jest ciągła warstwa uszczelniająca.
Co wybrać na podłogę łazienki?
Najbezpieczniejszym punktem wyjścia jest gres oznaczony przez producenta jako podłogowy i przeznaczony do wnętrz. Gres nie jest jednak jedyną możliwością. Można zastosować inną płytkę ceramiczną, jeśli jej dokumentacja wyraźnie dopuszcza montaż na podłodze w planowanych warunkach.
Nie kupuj płytki na podstawie samego słowa „gres”. Trzeba sprawdzić przeznaczenie, sposób wykończenia powierzchni oraz informacje o przeciwpoślizgowości. Gładki gres polerowany lub wykończony na wysoki połysk może wyglądać atrakcyjnie na ekspozycji, ale po zmoczeniu bywa śliski. Problem jest szczególnie odczuwalny przy wannie, umywalce i wyjściu spod prysznica.
Do zwykłej domowej łazienki często wybiera się powierzchnię matową lub delikatnie strukturalną. Nie oznacza to jednak, że każda płytka matowa jest automatycznie bezpieczna. Bardzo głęboka struktura może utrudniać mycie, a delikatny mat nie musi zapewniać parametrów wymaganych na dnie natrysku. Decydują dane dotyczące konkretnego produktu, a nie wyłącznie opis wyglądu.
Nie należy bezwarunkowo wymagać klasy R10 od każdej płytki łazienkowej. Klasy R9-R13 odnoszą się do określonej metody badania powierzchni użytkowanych w obuwiu. Dla miejsc, po których chodzi się boso, spotyka się odrębne oznaczenia i metody oceny. Z tego powodu jedna wartość R nie jest uniwersalną odpowiedzią dla każdej domowej łazienki i każdego prysznica.
Przy ogrzewaniu podłogowym ważna jest nie tylko sama płytka. Podłoże powinno być prawidłowo przygotowane i wygrzane zgodnie z procedurą właściwą dla zastosowanego systemu. Trzeba zachować dylatacje i dobrać zaprawę klejową do ogrzewanego podłoża, rodzaju okładziny oraz jej formatu. Zaklejenie dylatacji lub rozpoczęcie prac na nieprzygotowanym jastrychu może doprowadzić do pękania i odspajania nawet prawidłowo dobranego gresu.
Kiedy glazura sprawdzi się na ścianach?
Glazura jest dobrym wyborem na typowe ściany łazienki, także wokół wanny i na ścianach kabiny prysznicowej, o ile karta produktu dopuszcza takie zastosowanie. Jest na ogół lżejsza i łatwiejsza w obróbce niż zwarty gres. Prościej wykonać w niej docinki oraz otwory pod baterię, przyłącza, uchwyty, puszki elektryczne i elementy wyposażenia.
Ta różnica jest istotna w łazience z wieloma przepustami instalacyjnymi. Łatwiejsza obróbka ogranicza czas pracy i ryzyko uszkodzenia płytki podczas wiercenia. Nie zwalnia jednak z zachowania ostrożności. Otwory należy wykonywać narzędziami przeznaczonymi do danego rodzaju ceramiki, bez udaru na etapie przechodzenia przez płytkę i z uwzględnieniem przebiegu instalacji ukrytych w ścianie.
Wyższa nasiąkliwość glazury nie oznacza automatycznie, że materiał nie nadaje się pod prysznic. Okładzina powinna zostać przyklejona do stabilnego podłoża zabezpieczonego kompletną hydroizolacją. Szczególnej uwagi wymagają narożniki, styk ściany z posadzką oraz przejścia rur. Błędem jest przyklejenie glazury do niezabezpieczonej płyty g-k i założenie, że szkliwo, fuga oraz silikon zatrzymają wodę.
Gres warto rozważyć na ścianie, gdy inwestor chce zachować ten sam wzór na podłodze i powierzchniach pionowych, zastosować duży format albo uzyskać okładzinę o wysokiej odporności na uderzenia. Gres bywa także wybierany na ogrzewane ściany. Cały układ, łącznie z podłożem, klejem, dylatacjami i sposobem uruchamiania ogrzewania, musi być jednak przeznaczony do takiej pracy.
Zastosowanie jednej serii na kilku powierzchniach może ograniczyć ryzyko widocznych różnic kolorystycznych pomiędzy odmiennymi typami płytek. Nadal należy sprawdzić oznaczenia odcienia i wymiaru partii. Matowa podłoga oraz błyszcząca ściana mogą wyglądać inaczej nawet wtedy, gdy producent określa je tą samą nazwą koloru. Próbki najlepiej obejrzeć w oświetleniu, które będzie używane w gotowej łazience.
Jakie płytki wybrać pod prysznic?
Ściana i posadzka prysznica mają inne wymagania. Na powierzchniach pionowych można zastosować glazurę albo gres. Na dnie natrysku potrzebna jest płytka podłogowa dopuszczona przez producenta do mokrej strefy, o powierzchni zapewniającej odpowiednią przyczepność. Nie należy zamawiać jednego produktu na wszystkie płaszczyzny bez sprawdzenia jego dokumentacji.
Ściany kabiny prysznicowej
Na ścianie dobrze sprawdzi się zarówno prawidłowo dobrana glazura, jak i gres. Wybór można oprzeć na wyglądzie, formacie, masie i zakresie otworowania. Gres jest uzasadniony przy dużych formatach i kontynuacji wzoru z posadzki. Glazura będzie praktyczna, gdy ściana ma liczne przyłącza, wnęki i elementy armatury wymagające wielu precyzyjnych docinek.
Bez względu na rodzaj płytki podłoże musi być stabilne i uszczelnione. Hydroizolacja powinna obejmować całą przewidzianą strefę mokrą, a nie tylko fragment bezpośrednio przy baterii. Zakres zabezpieczenia, liczbę warstw i wymaganą grubość należy przyjąć zgodnie z dokumentacją zastosowanego systemu.
Posadzka prysznica walk-in
Na posadzce natrysku liczą się jednocześnie przeznaczenie płytki, przeciwpoślizgowość, możliwość uformowania spadków oraz poprawne połączenie hydroizolacji z odpływem. Polerowany gres nie jest właściwym wyborem tylko dlatego, że ma nasiąkliwość do 0,5%. Po zmoczeniu jego powierzchnia może być zbyt śliska.
Format płytki trzeba dopasować do geometrii spadków. Przy odpływie punktowym małe elementy lub mozaika ułatwiają uformowanie kilku nachylonych płaszczyzn bez wystających krawędzi. Duże płytki mogą wymagać dokładnych cięć kopertowych. Przy odpływie liniowym często można wykonać jeden regularny spadek, ale zależy to od położenia odpływu i rozwiązania konstrukcyjnego całej posadzki.
Hydroizolacja pod płytkami
Kompletny układ uszczelniający obejmuje odpowiednio przygotowane podłoże, grunt, hydroizolację podpłytkową, taśmy narożne, narożniki systemowe, mankiety na rury oraz szczelne połączenie z odpływem. Elementy powinny być zgodne z dokumentacją wybranego systemu. Przykładową budowę takiego rozwiązania pokazuje schemat hydroizolacji i montażu płytek w strefach mokrych.
Najbardziej narażone na przecieki są narożniki wewnętrzne, styk ściany z podłogą, przejścia przy baterii podtynkowej oraz okolice kołnierza odpływu. Fuga cementowa nie kompensuje ruchów podłoża i nie zastępuje taśmy uszczelniającej. Silikon sanitarny zamyka widoczną szczelinę eksploatacyjną, ale również nie jest zamiennikiem ciągłej hydroizolacji pod okładziną.
Praktyczna zasada: jeśli przed klejeniem płytek nie da się wskazać ciągłości hydroizolacji od ściany przez posadzkę aż do kołnierza odpływu, wykonanie natrysku należy zatrzymać i skonsultować z fachowcem.
Jak czytać oznaczenia płytek?
W pierwszej kolejności sprawdź piktogram lub opis przeznaczenia: ściana, podłoga, wnętrze oraz możliwość zastosowania w konkretnej strefie. Nazwa kolekcji, wzór kamienia, informacja o szkliwieniu czy rektyfikowane krawędzie nie potwierdzają, że produkt nadaje się na mokrą posadzkę.
| Parametr lub oznaczenie | Co opisuje? | Czego nie potwierdza? |
|---|---|---|
| Przeznaczenie ścienne | Możliwość montażu na powierzchniach pionowych | Odporności na chodzenie i zastosowania na podłodze |
| Przeznaczenie podłogowe | Możliwość użytkowania na posadzce w określonych warunkach | Automatycznej przydatności na dno prysznica |
| Nasiąkliwość gresu do 0,5% | Właściwość czerepu płytki | Wodoszczelności całej okładziny i podłoża |
| PEI | Odporność powierzchni płytki szkliwionej na zmianę wyglądu wskutek użytkowania | Przeciwpoślizgowości |
| R9-R13 | Wynik określonego badania powierzchni dla ruchu w obuwiu | Uniwersalnego bezpieczeństwa powierzchni użytkowanej boso |
| Rektyfikacja | Precyzyjną obróbkę krawędzi i ograniczenie różnic wymiarowych | Możliwości układania płytek całkowicie bez spoin |
PEI nie jest skalą przeciwpoślizgowości. Parametr ten dotyczy odporności powierzchni płytek szkliwionych na zmianę wyglądu spowodowaną użytkowaniem. Dla nieszkliwionego gresu bada się ścieralność wgłębną. Nie należy więc wskazywać jednej obowiązkowej klasy PEI dla każdej łazienki. O przydatności produktu przesądza komplet informacji producenta, a nie pojedynczy numer.
Klasy R9-R13 także nie powinny być interpretowane jako prosty ranking wszystkich płytek do łazienki. Odnoszą się do konkretnej metody badania prowadzonego dla ruchu w obuwiu. Powierzchnie użytkowane boso ocenia się również w odrębny sposób. W przypadku posadzki prysznica najważniejsze jest potwierdzenie, że konkretny produkt został przewidziany do takiej strefy.
Przy zakupie porównaj kartę techniczną z oznaczeniami na opakowaniach. Paczki przeznaczone na jedną powierzchnię powinny mieć zgodne oznaczenia partii, odcienia i wymiaru. Jeśli sprzedawca nie potrafi potwierdzić przeznaczenia płytki, nie kupuj jej na posadzkę prysznica wyłącznie na podstawie opisu marketingowego lub zdjęcia aranżacyjnego.
Wybór i przygotowanie montażu krok po kroku
- Podziel łazienkę na strefy. Osobno policz podłogę, ściany poza strefą mokrą, ściany prysznica i posadzkę natrysku. Każda z tych powierzchni może wymagać innego produktu.
- Sprawdź deklarowane zastosowanie. Potwierdź w karcie technicznej, czy płytka jest ścienna, podłogowa i dopuszczona do planowanego miejsca. W przypadku mokrej posadzki sprawdź dane dotyczące powierzchni oraz przeciwpoślizgowości.
- Dobierz materiał do powierzchni. Na podłodze najczęściej sprawdzi się gres podłogowy. Na zwykłych ścianach i ścianach prysznica można zastosować glazurę albo gres. Na dno natrysku wybierz osobno płytkę przewidzianą do tego zastosowania.
- Dopasuj format do geometrii. Uwzględnij spadki, położenie odpływu, wnęki, narożniki, stelaż podtynkowy oraz rozmieszczenie otworów. Duży format nie zawsze oznacza mniej pracy, szczególnie przy odpływie punktowym i licznych przepustach.
- Oceń podłoże. Sprawdź jego nośność, równość, wilgotność, rysy i dylatacje. Innego przygotowania może wymagać jastrych, tynk cementowy, płyta g-k, podłoże drewniane albo stara okładzina ceramiczna.
- Zaplanuj hydroizolację. Dobierz grunt, warstwę uszczelniającą, taśmy, narożniki, mankiety i połączenie z odpływem zgodnie z dokumentacją kompletnego systemu. Nie łącz przypadkowych elementów bez potwierdzenia ich zgodności.
- Dobierz zaprawę klejową. Klej musi odpowiadać rodzajowi podłoża, formatowi płytki, miejscu montażu i ewentualnemu ogrzewaniu. Przy dużym gresie szczególne znaczenie ma równomierne podparcie okładziny bez pustek.
- Wykonaj układ próbny. Wyznacz osie, szerokość docinek oraz położenie spoin względem armatury, wnęk i odpływu. Wąskie paski przy narożnikach wyglądają niekorzystnie i łatwiej je uszkodzić.
- Przygotuj odpowiednie narzędzia. Glazura jest zazwyczaj łatwiejsza do cięcia, natomiast twardy gres wymaga właściwych tarcz, koronek i stabilnego prowadzenia. Zasady doboru osprzętu opisuje poradnik o tym, jakim wiertłem wiercić w płytkach.
- Skontroluj montaż przed fugowaniem. Sprawdź równość okładziny, spadki, wypełnienie przestrzeni pod płytkami i zachowanie szczelin obwodowych. Fuga nie naprawi źle uformowanego spadku, ruchomego podłoża ani pustek pod gresem.
Do kosztorysu należy wliczyć nie tylko gres lub glazurę, ale również przygotowanie podłoża, zaprawę klejową, hydroizolację, taśmy, mankiety, fugę i elastyczne uszczelnienia. Tańsza płytka ścienna może realnie ograniczyć koszt, zwłaszcza przy wielu docinkach. Oszczędzanie na uszczelnieniu natrysku jest natomiast pozorne, ponieważ naprawa przecieku zazwyczaj wymaga demontażu gotowej okładziny.
Sekcja decyzyjna: gres, glazura czy fachowiec?
Wybierz gres, gdy:
- płytka ma trafić na podłogę, a producent potwierdza takie zastosowanie,
- chcesz zachować jeden wzór na podłodze i ścianach,
- projekt przewiduje duże formaty lub okładzinę o wysokiej odporności mechanicznej,
- wykańczasz ogrzewaną powierzchnię, a cały system montażowy jest do niej dostosowany,
- akceptujesz trudniejsze cięcie, wiercenie i większe wymagania wykonawcze.
Wybierz glazurę, gdy:
- wykańczasz ściany wewnętrzne, a produkt jest przeznaczony do łazienki,
- w ścianie znajduje się wiele przyłączy i otworów pod armaturę,
- zależy Ci na łatwiejszej obróbce i mniejszym obciążeniu podłoża,
- nie potrzebujesz identycznego materiału na ścianach i podłodze,
- chcesz ograniczyć koszt bez obniżania funkcjonalności okładziny ściennej.
Co można zrobić samodzielnie?
Samodzielnie można porównać karty techniczne, policzyć powierzchnie, zamówić próbki, zaplanować rozmieszczenie spoin i przygotować układ płytek. Doświadczony majsterkowicz może też wykonać prostą okładzinę na stabilnej, równej ścianie, jeśli zna wymagania wybranego systemu i ma odpowiednie narzędzia.
Przed wierceniem trzeba ustalić przebieg przewodów elektrycznych i rur. Ciężkich płyt nie należy przenosić ani montować w pojedynkę. Jeśli instrukcja systemu jest niejasna albo podłoże budzi wątpliwości, bezpieczniej przerwać pracę przed nałożeniem kleju niż próbować korygować błędy po ułożeniu okładziny.
Kiedy potrzebny jest fachowiec?
- powstaje prysznic bez brodzika z odpływem liniowym lub punktowym,
- trzeba uformować spadki i szczelnie połączyć hydroizolację z odpływem,
- montowane są ciężkie lub wielkoformatowe płyty gresowe,
- podłożem jest drewno, stara ceramika, popękany jastrych albo niestabilna zabudowa g-k,
- łazienka ma ogrzewanie podłogowe lub ścienne, a nie ustalono przebiegu dylatacji i procedury przygotowania podłoża,
- nie wiadomo, jak dobrać kompletny układ obejmujący grunt, hydroizolację, taśmy, mankiety, klej, fugę i uszczelnienia elastyczne.
Strefa prysznica bez brodzika wymaga właściwych spadków oraz ciągłego uszczelnienia, którego nie da się dokładnie ocenić po zakryciu płytkami. Przy dużym formacie dochodzi ryzyko pęknięcia płyty, niedostatecznego podparcia oraz przeciążenia słabego podłoża. W takich przypadkach ocena wykonawcy powinna nastąpić jeszcze przed zakupem materiałów montażowych.
Najczęstsze pytania o gres i glazurę w łazience
Czy glazurę można położyć na podłodze w łazience?
Nie, jeśli jest to typowa płytka oznaczona wyłącznie jako ścienna. Nie została zaprojektowana do chodzenia, ścierania i obciążeń punktowych. Na podłogę wybierz produkt z wyraźnie zadeklarowanym zastosowaniem podłogowym.
Czy gres można przykleić na ścianie?
Tak, gres podłogowy można zwykle stosować także na ścianach. Podłoże musi być odpowiednio nośne i równe, a zaprawa oraz technika montażu dopasowane do masy i formatu okładziny. Duże płyty wymagają specjalistycznej obróbki i bezpiecznego przenoszenia.
Czy glazura nadaje się na ścianę pod prysznicem?
Tak, jeśli producent dopuszcza ją do ścian łazienkowych. Pod płytkami musi znajdować się kompletna hydroizolacja z prawidłowo wykonanymi narożnikami, mankietami i przejściami instalacyjnymi. Wyższa nasiąkliwość glazury nie wyklucza jej zastosowania na wewnętrznej ścianie prysznica.
Czy każdy gres nadaje się na posadzkę prysznica?
Nie. Trzeba sprawdzić przeznaczenie konkretnej płytki, rodzaj powierzchni, dane dotyczące przeciwpoślizgowości i możliwość wykonania spadków. Gres polerowany może być po zmoczeniu zbyt śliski.
Czy PEI określa przeciwpoślizgowość płytki?
Nie. PEI opisuje odporność powierzchni płytki szkliwionej na zmianę wyglądu wskutek użytkowania. Przeciwpoślizgowość jest oceniana innymi metodami, dlatego wysoka klasa PEI nie potwierdza przydatności płytki na dno prysznica.
Czy do każdej łazienki trzeba wybierać minimum R10?
Nie ma jednej klasy R właściwej dla każdej łazienki. Skala R9-R13 dotyczy określonego badania powierzchni użytkowanych w obuwiu, a dla ruchu boso stosuje się również inne oznaczenia. Trzeba sprawdzić deklarowane zastosowanie konkretnego produktu.
Czy pod gresem potrzebna jest hydroizolacja?
Tak, w strefach mokrych gres nie zastępuje hydroizolacji podpłytkowej. Szczególnego uszczelnienia wymagają narożniki, przejścia rur, styk ściany z posadzką i połączenie z odpływem. Liczbę warstw oraz grubość należy przyjąć zgodnie z dokumentacją zastosowanego systemu.
Czy w całej łazience trzeba użyć tej samej płytki?
Nie. Najbardziej praktyczny zestaw może obejmować gres podłogowy na posadzce, glazurę na ścianach i osobno dobraną płytkę na dnie natrysku. Takie połączenie ułatwia obróbkę i pozwala dopasować parametry do rzeczywistych warunków użytkowania.
Co jest ważniejsze: nazwa materiału czy karta techniczna?
Ważniejsza jest karta techniczna i zadeklarowane zastosowanie. Nazwy „gres” i „glazura” opisują grupy wyrobów, ale nie przesądzają samodzielnie o bezpieczeństwie na mokrej podłodze, odporności na zużycie ani możliwości montażu w konkretnej strefie.
W typowej łazience warto zacząć od gresu lub innej płytki podłogowej na posadzkę, a glazurę rozważyć na ściany. Do kabiny walk-in trzeba osobno dobrać płytkę na dno natrysku i zaplanować połączenie hydroizolacji z odpływem. Gres nie jest zawsze lepszy, a glazura nie jest rozwiązaniem gorszej jakości. Każdy materiał powinien trafić na powierzchnię, do której został przeznaczony przez producenta.
